30-07-17

Alveringem, maandag 30 juli 1917

Juist nu hij zo benieuwd is, hoe het met zijn zus Simone en zijn pasgeboren petekindje gaat, komen er al enkele dagen geen brieven tot bij Jean Pecher. Ook aan het front is het rustig. Het is mooi weer en hij heeft ervan geprofiteerd om zijn hoofd kaal te scheren, wat bij dit weer best hygiënisch is. Hij vertelt zijn ouders: "Regelmatig nemen we een duik in het kanaal waar we niet ver vandaan gekantonneerd zijn. Het water is best proper en we amuseren ons best, wat al heel wat is, want in deze tijden is ontspanning iets zeldzaams.

Jean Meert die op 30 juni 1917 werd bevordert tot luitenant, werd op 21 juli gedetacheerd naar de pantser-eskader van onze 2de legerdivisie. Hij was zowel fysiek als moreel vermoeid en ruilde zijn plaats met commandant Lambert die niet liever vroeg, dan naar ons te komen. Het is natuurlijk niet plezant om de «Lampiste», zoals wij hem noemden, te zien vertrekken, na de 4 jaren die we samen doorbrachten, maar het is beter zo, want het komt er toch op aan om op moeilijke momenten, zijn hoofd niet te verliezen.

Wij amuseren ons goed met de Fransen hier in de buurt. Bijna elke avond gaan we er naartoe en buurten uren aan een stuk. We helpen elkaar waar we kunnen: zij hebben tabak nodig, want die van hen trekt op niks en wij krijgen er toch elke dag. In ruil geven ze ons «pinard», een lekker sterk rood wijntje waarvan je hoofd gaat tollen als je er meer dan genoeg van drinkt. Niets plezanter dan een avond tussen de Fransen tijdens een avondje pinard. Je hoort er Parijse accenten, maar ook dialecten uit alle hoeken van Frankrijk, maar altijd met dezelfde 'spirit' en met dezelfde humor als ze hun grappen vertellen. Het plezantst is om hen te horen vertellen over de veldslagen waaraan ze deelnamen aan de Somme, in Verdun, enz. Als de 'kwartjes' gevuld worden, worden de verhalen nog verschrikkelijker, maar het blijft geweldig om naar te luisteren.

Het is mooi, te zien hoe schitterend hun moreel is. Men zou zeggen dat ze nog maar in hun eerste maand oorlog zitten. Al moet je toegeven dat het, net als bij ons, niet meer het blinde patriottisme is van het begin. Men gebruikt zijn ervaring en men houdt er niet van om te marcheren, zonder te weten waarom, maar ze hebben altijd veel vertrouwen en een mooie offensieve instelling.

Wat vinden jullie van wat er allemaal gebeurt? Die vuile Russen beginnen weer te twijfelen, juist als we ze zo nodig hebben. Hopelijk vindt men het evenwicht terug. Voor de rest kan ik alleen maar geduld prediken, vooral waarschuw ik jullie voor uitlatingen als: «Mme XY wist ons te vertellen dat er grootse gebeurtenissen op handen zijn». Geloof ze niet, zeg ik je! [1]

 

[1] Vertaling op basis van 'Daniël Vanacker, Un mitrailleur à l'Yser, La correspondance de guerre de Jean Pecher.'

09:40 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.