31-07-17

Alveringem, dinsdag 31 juli 1917

Er schijnt beweging te komen in de stellingenoorlog. Veel geruchten doen de ronde, maar voor Fons en zijn maten verandert er schijnbaar niet veel. Ze horen dat de geallieerden oprukken ten noorden van Ieper, maar aan het front in de buurt van Diksmuide blijft het onveranderd. Achteraf blijkt dat koning Albert blijft tegenstribbelen om zijn landgenoten in de aanval te sturen. Wel moeten ze aanhoudend veranderen van kantonnement, o.a. omdat de kanonnen van beide zijden steeds verder reiken. Die van de Belgische troepen nabij Diksmuide schoten naar Langemark, op de rechteroever van de IJzer, minder dan 10 km ten noorden van Ieper.

Intussen weten we dat vandaag de 3de slag om Ieper begon. Na 100 dagen zal er pas een einde komen aan de slag bij Passendale.

1917-07-31a-dagboek.jpg

1917-07-31b-dagboek.jpg

Gisteren schreef Jean dat het moreel van de Fransen nog heel goed is, maar Gaston ziet dat het bij de Belgen toch wat minder is.

"Op doktersbezoek. Mijn peloton kwam van de wacht af, hopend op een welverdiende rust. Ijdele hoop helaas, want bij het avondappel kregen we het bevel om te gaan werken.

Direct riep er één: 'Ik ben ziek!' 'Ik ook!' 'En ik ook!' 'Ik! Ik! Ik!' schreeuwde men langs alle kanten.

En zo komt het dat in één, twee, drie een hele sectie ziek werd. Voor de grap meldde ik me ook bij de massa zieken. Het doktersbezoek begon, er waren zeker geen drie zieken. Maar de mannen hadden pijn aan de voeten, keel- en maagpijn, stijve nek... allemaal ingebeelde kwalen bij mannen met een ziekelijk uitzicht. Toen ik aan de beurt was, vond ik er niets beters op dan te zeggen dat ik oververmoeid was. Ik kreeg vrijstelling van dienst!

De dokter had zijn rug nog niet gekeerd of de mannen waren het komediespelen al moe en kwamen lachend binnen. Wie vrij was, keek tevreden. Anderen schenen kwaad te zijn en wierpen hun pillen weg of lieten hun met jodiumtinctuur bestreken hals zien. De ene vertelde de andere zijn voorgewende ziekte en ze lachten hartelijk om de leugens die ze de dokter hadden opgedist. Grappige gevallen? Jazeker: iemand klaagde over pijn in de zijde: jodiumtinctuur en vrijstelling van bottines, een andere over maagpijn ... vrijstelling van beenstukken." [1]

 

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

09:43 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

30-07-17

Alveringem, maandag 30 juli 1917

Juist nu hij zo benieuwd is, hoe het met zijn zus Simone en zijn pasgeboren petekindje gaat, komen er al enkele dagen geen brieven tot bij Jean Pecher. Ook aan het front is het rustig. Het is mooi weer en hij heeft ervan geprofiteerd om zijn hoofd kaal te scheren, wat bij dit weer best hygiënisch is. Hij vertelt zijn ouders: "Regelmatig nemen we een duik in het kanaal waar we niet ver vandaan gekantonneerd zijn. Het water is best proper en we amuseren ons best, wat al heel wat is, want in deze tijden is ontspanning iets zeldzaams.

Jean Meert die op 30 juni 1917 werd bevordert tot luitenant, werd op 21 juli gedetacheerd naar de pantser-eskader van onze 2de legerdivisie. Hij was zowel fysiek als moreel vermoeid en ruilde zijn plaats met commandant Lambert die niet liever vroeg, dan naar ons te komen. Het is natuurlijk niet plezant om de «Lampiste», zoals wij hem noemden, te zien vertrekken, na de 4 jaren die we samen doorbrachten, maar het is beter zo, want het komt er toch op aan om op moeilijke momenten, zijn hoofd niet te verliezen.

Wij amuseren ons goed met de Fransen hier in de buurt. Bijna elke avond gaan we er naartoe en buurten uren aan een stuk. We helpen elkaar waar we kunnen: zij hebben tabak nodig, want die van hen trekt op niks en wij krijgen er toch elke dag. In ruil geven ze ons «pinard», een lekker sterk rood wijntje waarvan je hoofd gaat tollen als je er meer dan genoeg van drinkt. Niets plezanter dan een avond tussen de Fransen tijdens een avondje pinard. Je hoort er Parijse accenten, maar ook dialecten uit alle hoeken van Frankrijk, maar altijd met dezelfde 'spirit' en met dezelfde humor als ze hun grappen vertellen. Het plezantst is om hen te horen vertellen over de veldslagen waaraan ze deelnamen aan de Somme, in Verdun, enz. Als de 'kwartjes' gevuld worden, worden de verhalen nog verschrikkelijker, maar het blijft geweldig om naar te luisteren.

Het is mooi, te zien hoe schitterend hun moreel is. Men zou zeggen dat ze nog maar in hun eerste maand oorlog zitten. Al moet je toegeven dat het, net als bij ons, niet meer het blinde patriottisme is van het begin. Men gebruikt zijn ervaring en men houdt er niet van om te marcheren, zonder te weten waarom, maar ze hebben altijd veel vertrouwen en een mooie offensieve instelling.

Wat vinden jullie van wat er allemaal gebeurt? Die vuile Russen beginnen weer te twijfelen, juist als we ze zo nodig hebben. Hopelijk vindt men het evenwicht terug. Voor de rest kan ik alleen maar geduld prediken, vooral waarschuw ik jullie voor uitlatingen als: «Mme XY wist ons te vertellen dat er grootse gebeurtenissen op handen zijn». Geloof ze niet, zeg ik je! [1]

 

[1] Vertaling op basis van 'Daniël Vanacker, Un mitrailleur à l'Yser, La correspondance de guerre de Jean Pecher.'

09:40 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

29-07-17

Alveringem, zondag 29 juli 1917

1917-07-29-dagboek.jpg

09:39 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende