26-11-17

Wulveringem, maandag 26 november 1917

Rust, dat zijn inspecties en wachten, ook voor Gaston, maar ... "Een goed soldaat trekt zijn plan! Daar ik in de laatste beschieting mijn geweer, kapotjas en helm verloren ben, laat ik me niet zien op de oefeningen."  [1]

1917-11-26-dagboek.jpg

Daar brengt men 300 kg kolen voor de school. Ook het kleine kamertje boven wordt nu door een ‘chef de gendarmes’ beslapen. [2]

Vanuit datzelfde Wulveringem schrijft Jean zijn ouders:

"Het begint heel koud te worden en het vooruitzicht op een fles digestief, warmt me al op, want we zijn erbarmelijk gehuisvest. Onze gezondheid wordt op de proef gesteld, terwijl het brood zwaar en leerachtig wordt. Hopelijk wordt het snel beter.

Maar ik heb ook prettig nieuws. Gisteren ontmoette ik de zoon van de familie Van der Hallen, die in Genk tegenover 'les Artistes' [3] woonde en met wie ik indertijd nog samen speelde. Ik herkende hem meteen. Hij had heel wat nieuws over ons geliefde Genk dat van dag tot dag schijnt te groeien. Deze Van der Hallen - vertelde Fanny me - zorgde heel goed voor enkele Belgische soldaten die in Genk gekantonneerd waren.

Zo'n engelbewaarder lijkt me veel beter dan de boerin met de valse tanden die hier in ons kantonnement het eten van de varkens roert. Volgens de verhalen worden de boerderijen bewoond door leuke boerinnetjes, maar ik heb er nog maar één gezien en daarvan stuurde ik je op 17 november een foto." [4]

 

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

[2] Lut Ureel, de kleine mens in de grote oorlog. uitg. De Klaproos

[3] http://plusmagazine.knack.be/vrijetijd/toen-genk-nog-het-belgische-barbizon-was/article-normal-656043.html

[4] Vertaling op basis van 'Daniël Vanacker, Un mitrailleur à l'Yser, La correspondance de guerre de Jean Pecher.'

17:03 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.