30-11-17

Vinkem, vrijdag 30 november 1917

Deze morgen ontplofte om 9.15 uur een bommendepot in de eerste lijn in Kaaskerke, nl. in de tranchée Casbah [1] op de IJzerdijk. Tien soldaten sterven ter plaatse: Oscar De Loof, Camiel Maginet, Emile Spillier, Jules Cluny, Alfred De Cort, Jean Mertens (allen van het 6de jagers te voet), Remi Barroit (5de artillerie), Honoré Clepkens (2de jagers te voet), Charles Maurois (5de jagers te voet) en Joseph Raveits (3de jagers te voet). De jongste is 18, de oudste 27 jaar. Een elfde slachtoffer, Edouard Maertens, sterft in het Belgisch militair hospitaal van Beveren-aan-de-IJzer

Over die ontploffing weten de mannen van het 7de en het 17de nog niet als ze ...

1917-11-30-dagboek.jpg

Met de zoon van de kolonel in zijn sectie, houdt Jean zich in, maar als 'echte soldaat' kan Gaston niet anders dan 'rouspéter' bij deze nieuwe verordening van de legerleiding: "De hondjes moeten weg! Bij de hondenvrienden betekent dat een kleine revolutie. Wie wil er zijn hondje kwijt? Iedereen houdt van zijn hondje, iedereen is het genegen, wie wil dat nu kwijt? Waarom die diertjes moeten verdwijnen?!? De voorraad levensmiddelen vermindert, er is maar net genoeg voor de manschappen. Weet de legerleiding dan niet dat de honden enkel de restjes opeten en dus een nuttig werk vervullen? En wie zal ratten en muizen vangen? " [2]

[1] De tranchée 'Casbah' ligt in Kaaskerke op de IJzerdijk. Hij was verbonden door de loopgraaf van de Korenschoof met die van Quenast.

[2] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

 

17:15 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

29-11-17

Vinkem, donderdag 29 november 1917

1917-11-29-dagboek.jpg

Meester Selschotter noteert: "Bommen op de barakken aan de Nieuwe Herberg. In de weide 7 doden en een 12-tal gewonden", maar ook "Beerput laten leeghalen". [1] Ook in de oorlog gaat het gewone leven, zo goed als mogelijk verder.

Jean heeft, daar in Wulveringem, al twee dagen geen brief gekregen en hij denkt dat het aan de post ligt.

Er is weinig nieuws. We hebben nu een massa vlooien, nog vervelender dan luizen, cadeau gekregen van de Fransen. Een volk met heel wat kwaliteiten, maar ... vuil! Wij doen het stro in slaapzakken, zij gooien het stro op de grond en leggen zich erop neer zoals de varkens. Gevolg: ongedierte voor ons! In dit opzicht kan men zeggen dat de Belg, voor zover dat in deze smerigheid mogelijk is, proper en zorgzaam is!

De zoon van kolonel Montlibert, zit nu ook in de sectie van Jean. Het is wel grappig hoe men dan zijn woorden wikt, maar het soms ook vergeet, want het ligt in de aard van de Belgen om altijd te 'rouspéter', en dan zegt men wel eens: "Die klote-kolonel doet ons weeral opdraven", ook al weet men dat die oefeningen nodig zijn. Natuurlijk weet men dat dat niet slecht bedoeld is, ... maar toch. [2]

 

[1] Lut Ureel, de kleine mens in de grote oorlog. uitg. De Klaproos

[2] Vertaling op basis van 'Daniël Vanacker, Un mitrailleur à l'Yser, La correspondance de guerre de Jean Pecher.'

19:00 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

28-11-17

Vinkem, woensdag 28 november 1917

De Belgen bezetten de zone Merkem, maar vandaag gaan de Duitsers terug in het offensief.

Op een postkaart met de kerk van Wulveringem (waardoor zijn ouders kunnen vermoeden waar hij zit) schrijft Jean vanuit een kantine, de enige plaats aan het front waar men rustig een brief kan schrijven, dat de eerste foto's met het nieuwe toestel gelukt zijn, hoewel ze niet zo goed ontwikkeld zijn, dat het redelijk goed weer is en dat hij hoopt dat de afspraak met zijn kameraad Venesoen heeft plaats gevonden. [1]

 

[1] Vertaling op basis van 'Daniël Vanacker, Un mitrailleur à l'Yser, La correspondance de guerre de Jean Pecher.'

19:09 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende