18-01-18

Avekapelle, vrijdag 18 januari 1918

Het 17de linieregiment heeft rust ... en dus moeten ze oefenen.

1918-01-16-dagboek.jpg

Gaston en zijn maten van het 7de zijn van piket: "Afgemat door het werk en de lange mars kwam ik rond de middag mijn loods binnen. Hoe groot de vermoeienissen ook waren, een brief deed me die vergeten. Ik las en herlas het schrijven ... en lezend schudde ik het hoofd ... was ze maar 'n kerlinne ... haar goed hart ontroert me ... maar ..." [1]

Jean, net als ik ingedeeld bij het 17de, is van wacht en tevreden dat het weer een beetje beter is.

Pas 3 dagen na de begrafenis hoorde Jean over de dood van kolonel Thonard. Hij was al heel lang bij zijn mannen en geliefd in zijn divisie, maar begin december had hij gevraagd om een tijdje naar de achtergrond gestuurd te worden omdat hij het niet meer aankon. Nu is hij gestorven aan teleurstelling? ongezonde leefgewoonten? Wie zal het zeggen. Hij is niet de enige.

Jean komt nog eens terug op zijn reis naar Kemmel. Tijdens zijn passage door de secteur van de Engelsen gaf hij zijn ogen de kost. Hij had er een uitstekende indruk van: knappe discipline, perfecte kleding en bovenal een unieke orde en organisatie. Men ziet direct dat dit bij uitstek een rijk en praktisch volk is. Wat een indruk van kracht en methode. Het werkt inspirerend. Vergeet onze vooroordelen en onze antipathieën (voor wie dat al had) en geef toe dat Engeland onze bewondering verdient. Hun moraal is prachtig. Iedereen heeft er genoeg van maar alleen zij zeggen hoe we de oorlog willen beëindigen. [2]

 

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

[2] Vertaling op basis van 'Daniël Vanacker, Un mitrailleur à l'Yser, La correspondance de guerre de Jean Pecher.'

23:11 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.